محمدصفار منتشری
هنرمند خوشصدا و بااستعداد ولى افسوس كمكار، محمد صفار منتشرى، در سیزدهم دى ماه 1321 در شهرستان لنگرود، یكى از شهرهاى خوش آب و هوا و سرسبز استان گیلان متولد گردید، وى تا سن ده سالگى در این شهر مشغول تحصیل بود و از سال 1332 همراه والدین خود به تهران آمد و در این شهر به تحصیل ادامه داد. پدرش كه از صدایى خوب و ارثى برخوردار بود و بیشتر مواقع از صداى خوانندگان بزرگى مثل: تاج اصفهانى و جواد بدیعزاده كه صفحاتشان را روى گرامافون مىگذاشت بهره مىبرد و با دقت و لذت وصفناشدنى به آنها گوش مىداد و خود همان آنها را در منزل مىخواند، محمد هم به مرور تحت تأثیر او قرار مىگیرد و همانها را مىخواند، و از همان كودكى متوجه شد كه داراى صدایى خدادادى و ارثى مىباشد و در مدرسه در جشنهایى كه به مناسبتهاى مختلف اعیاد ملى و مذهبى پیش مىآمد و مىخواند و در همین ایام به بازیگرى نیز علاقمند مىشود. منتشرى مىگوید: «درست یادم نیست كه در كلاس سوم یا چهارم دبیرستان بودم كه روزى از خیابان لالهزار مىگذشتم، اعلامیهاى در تابلو اعلانات جامعه باربد نصب گردیده بود كه توجه مرا به خود جلب كرد، در این اطلاعیه آمده بود كه به چند نفر هنرجو جهت شركت در كلاس آموزشى تئاتر و شركت آنان در نمایشنامهاى مورد احتیاج است، من هم كه دنبال چنین فرصتهایى بودم به مسئولین تئاتر مراجعه كردم و در آزمون آن شركت نمودم و خوشبختانه قبول گردیدم و مدت سه سال تحت تعلیم دكتر ناظرزاده كرمانى، رفیع حالتى، اسماعیل مهرتاش و ولىاللَّه خاكدان به فراگیرى فن بیان و تئاتر پرداختم، در یكى از روزها، مرحوم اسماعیل مهرتاش در كلاس درس از هنرجویان درخواست نمود جهت اجراى یك پیشپرده به نام «گردو فروش» كه هماهنگ آن را بخواند و هم نقش او را بازى نماید مورد احتیاج مىباشد. چند نفرى داوطلب گردیدند كه از میان آنان من انتخاب شدم و پس از دو ماه تمرین، علاوه بر اجراى پیشپردهاى در نمایشنامه «خسرو و شیرین» كه با شركت هنرمند با ارزش آقاى عبدالوهاب شهیدى در شب عید نوروز اجرا كردیم كه مورد توجه فراوان قرار گرفت (البته توضیح این مطلب لازم است كه استاد هر سال در شب عید سال نو براى بچههاى پرورشگاه یتیمان و به طور كلى بچههایى كه از داشتن پدر و مادر و سرپرست محروم بودند برنامههاى ترتیب مىداد و ضمناً از اشخاص بانفوذ و ثروت دعوت به عمل مىآورد كه آنها هدایا و خیراتى به آن اطفال هدیه مىكردند و این عمل خیرخواهانه و انسانى استاد مهرتاش تا زمان حیات آن مرد شریف ادامه داشت.) بعد از اجراى این برنامه بود كه استاد به من پیشنهاد كرد كه در كلاس آوازى كه جدیداً تشكیل گردیده شركت كنم. من هم از این پیشنهاد استقبال نمودم و حدود سالهاى 1339 و 1340 بود كه جهت فراگیرى ردیفهاى موسیقى ایرانى مرتب هفتهاى دو جلسه در این كلاس همراه با سایر هنرجویان كه تنى چند از آنها مثل: آقایان محمدرضا شجریان و جمال وفایى بودند تا سال 1350 شركت كردیم و در مدت 10 سال به طور آماتور در برنامههایى كه توسط استاد در رادیو و تلویزیون اجرا مىشد به اتفاق سایر هنرجویان كلاس شركت مىكردم، تا این كه در سال 1350 توسط آقایان: بهمن بوستان و اكبر محسنى كه در آن تاریخ تهیهكننده و سرپرست اركستر برنامهى «هفت شهر عشق» بودند، جهت اجراى برنامه به تلویزیون دعوت شدم و همراه با آقاى شجریان مدت چند سال با این برنامه همكارى داشتیم و بعد از آن توسط دوست عزیز و هنرمندم آقاى حسن اعتمادى براى اجراى آواز به رادیو آمدم كه این همكارى كم و بیش هنوز ادامه دارد».
محمد منتشرى، از محضر استادان دیگر و بزرگى چون: احمد عبادى و اصغر بهارى نیز بهرهها گرفت و به اندوختههاى علم موسیقى سنتى خود افزوده. وى آهنگهایى به نام: «بوسه شیرین» كه از ساختههاى زندهیاد جواد بدیعزاده مىباشد و «قفس غم»، «قصهى تنهایى» خوانده و همكارانى كه وى تاكنون بیشتر با ایشان آهنگهایى اجرا كرده عبارتند از آقایان: على اكبرپور، اكبر محسنى، على اصغربهارى، رضا شفیعیان، محمد موسوى، حسن اعتمادى، حسن ناهید، كامران داروغه، بهزاد رضوى، رضا گلشن راد، بهمن رجبى، ابراهیم سرخوش و فضلاللَّه توكل مىباشند.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
